Niet normaal

Eind vorig jaar zag ik ineens een mooie, piepkleine vogel in onze tuin, prachtige oogopmaak en een oranje streepje over zijn kop – een goudhaantje. Die had ik nooit eerder gezien. Hij is nu heel de winter al te gast en kwam ook keurig tijdens de nationale tuinvogeltelling in show. Het lijkt of hij de plaats heeft ingenomen van de twee boomkruipers van vorig jaar, waarvan één (en ik jok niet!) zich nog maar één keer heeft laten zien en wel precies tijdens de … jawel: de nationale tuinvogeltelling.

Dat goudhaantje wilde ik natuurlijk wel op de foto hebben. Maar met een voederplek op het Noorden in de schaduw van het huis valt dat niet mee. Hij zit nooit stil, is eigenlijk te klein om op scherp te stellen en zit meestal achter twijgen die je dan wel scherp krijgt maar de goudhaan dus niet. Van alle pogingen tot foto’s durf ik alleen deze (uitsluitend als bewijsstuk) en nog wel met enige schroom te laten zien.

Goudhaantjes schijnen normaal niet solitair te zijn. Maar ja, “normaal” had ik ze nog nooit gezien. Alleen schijnt dit jaar niks normaal te zijn, zelfs het “nieuwe normaal” niet. Toch was ik nog behoorlijk verrast toen ik op mijn vaste rondje over de heide langs het bosrand ineens een hele zwik goudhaantjes kon volgen… dankzij de abnormale sneeuw. Ik weet zeker dat ik ze zonder sneeuw tegen de donkere bosgrond nooit zou hebben gespot.

Maar terug naar onze tuin. Het goudhaantje komt natuurlijk op onze voederplek af, net als al die andere kostgangers. En wat de mezen, de specht, de zwartkop (kan zo’n naam nog wel?) en het goudhaantje uit de vetbollen op de grond lieten vallen werd mooi opgepikt door vinken, de roodborst, de merel, de tortels en de houtduif. Alles was min of meer pais en vree en we waren ook bijzonder blij dat er een zwartkop bij was, of eigenlijk een bruinkop want het is een vrouwtje.

Alleen heeft mevrouw bruinkop het ineens in haar bol gekregen en denkt dat de hele voederopstelling voor haar alleen is. De specht en de merel laten zich niet verjagen. Maar de rest komt de hele week al niet meer aan de bak. Bruinkopje zit in de schijnbeuk boven het voer als een bok op de haverkist. “Doe normaal” zeggen helpt niet.

Er zat niets anders op, we hebben een tweede cilinder vet met insecten in de tweede boom een paar meter verderop gehangen. Daar zit bruinkopje nu lekker in haar eentje te handhaven terwijl alle anderen zich in boom 1 als vanouds lekker om de beurt tegoed doen aan al het lekkers dat er is.

4 gedachten over “Niet normaal

  1. José

    Ha Helmut,
    Eindelijk de rust om jouw heerlijke tuinobservaties weer eens te lezen. Wat leuk dat jullie zo’n kwiek goudhaantje aangetrokken hebben! Ik zag ze vroeger nog wel eens op het asbestdak van m’n schuur om in de dikke moslaag iets te zoeken. Nu je met ze kennisgemaakt hebt, zul je ze vast nog wel vaker ergens spotten. Leuk!
    Tip voor Alex: ’s ochtends op een vaste tijd de vogels voeren. Mussen weten feilloos hoe laat het is, en door hun geroezemoes de andere belangstellenden ook.

  2. Alex van de Kerkhof

    Uren heb ik op de vogelteldag zitten loeren vanachter mijn venster. Geen kip te zien. Terwijl het normaliter stikt van de mussen, het soms zwart ziet van de kauwen, er meestal mezen zat zijn. Het blijft voor mij een duister verschijnsel, waarom het de ene keer zo vogeldruk is en het andere moment zo vogelluw. Een goudhaantje, hier in de tuin? Ik denk dat nog eerder de rivierdijk doorbreekt. Een zwik goudhaantjes, tsss.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.