Klimboom

En wat voor een klimboom. “Mijn” oude klimboom! Een spar uit duizenden!

Het is nu zo’n 57 jaar geleden dat ik er voor het eerst in klom. Mijn oma kreeg zowat een beroerte toen ik naar haar riep en zwaaide. Zij zat op een bank langs de helling aan de ene kant van het dal. Ik zat op gelijke hoogte met haar maar dan minstens 15 meter hoog in “mijn” klimboom die al sinds mensenheugenis met zijn wortels in de Waldbach onder in het dal stond. Wat moet je als jongen van 11 anders op vakantie in het Sauerland dan vanuit onverwachte verstopplekken iedereen zich het leplazarus laten schrikken? De klim in de spar was een vast succesnummer vooral ook omdat er niets moeilijks aan was. Haar dikke stam kwam halverwege weg en beek met een bocht uit de grond (zie foto onder).

Met een klein aanloopje kon je zo met je hand bij de onderste tak komen. En van daar ging een ware wenteltrap van takken omhoog tot in de top. Je kon je overal vastgrijpen. Eruit vallen was met zo veel takken onmogelijk.
Sindsdien krijg ik om de paar jaar de onbedwingbare behoefte om mij ervan te vergewissen dat zij er nog staat, dat alles in het dal nog in orde is, misschien zelfs dat alles wat elders in de wereld gebeurt er eigenlijk niet toe doet. Bij één van mijn vorige bezoeken constateerde ik dat twee van haar grootste takken zo ver naar buiten waren gegroeid dat ze met de punten parallel aan de stam recht omhoog verder groeiden – net of het geen takken, maar aparte sparren waren. Natuurlijk gaat dat ten koste van haar slanke sparrenfiguur. Mijn klimboom is dan ook een spar met buik. Het is bijna of zij zwanger is van nog een spar.

Het lijkt hier maar of zij minder groot is dan de sparren achter haar in het bos omdat het bos op de berghelling staat! We kijken recht op haar “buik”.

Ik was er (ook door corona) lang niet meer geweest. Op de Google stellietfoto was zij nog wel te zien. Maar dat zegt niet alles.

In het midden van de foto boven de Waldbach. Links haar “buik”.

Toen ik er kwam, leek het dal veranderd. De bomen langs de Waldbach waren flink gegroeid. Vanuit een bocht in het dal kon ik haar nog niet gelijk zien. Maar even later stak haar top midden in het dal majestueus boven alle andere bomen uit.

Wat een boom!

Zij is daar op eigen kracht gegroeid – van zaailing tot reus. En niemand zal het in zijn hoofd halen haar te kappen. Zij is een gezonde trotse boom die respect afdwingt. En dat is een heel verschil met haar soortgenoten die zich in particuliere productiebossen hutje mutje grotendeels tak- en naaldloos naast elkaar naar het licht verdringen en niet opgewassen zijn tegen de minste of geringste bedreiging zoals kevers of stormen. En net als in de intensieve veehouderij worden thans ook tal van bossen “geruimd” omdat ze door de letterzetter worden bedreigd. Hele bergtoppen en hellingen worden beschadigd door zware machines die het landschap kaal snijden en diepe sporen in de grond achter laten. Het wandelgebied wordt voor de toerist praktisch onbegaanbaar. En als het dan een keer extreem hard regent, zoals nu, loopt het water ongehinderd over de kale hellingen en door de voertuigsporen het dal in met alle gevolgen van dien.
De prijs voor hout is dramatisch gezakt. Geruimde sparren brengen nog maar een tiende op van wat de “Festmeter” een paar jaar geleden nog heeft gekost (stand juli 2021). Wat ik bij mijn bezoek gekapt heb zien liggen kost nog maar €9 de meter. In Duitsland is er door corona ook geen verwerkingscapaciteit meer omdat de werknemers in de zagerijen uit Polen en Roemenië niet meer inzetbaar zijn. Er is gewoon helemaal geen vraag meer naar. Het hout gaat dus per schip naar China. En het zou me niet verbazen als IKEA in China er meubels van laat maken die straks weer in o.a. het filiaal in Duiven worden aangeboden. En zo wordt er toch nog “winst” op gemaakt. Krankzinnig, maar waar.

Het moeten ruimen tegen zo’n lage prijs is een strop voor de boseigenaren. Of zij de aanplant van nieuwe bossen kunnen of willen bekostigen, is nog maar de vraag. Nieuwe aanplant moet worden beschermd tegen wild en onkruid. Dat is kostbaar. En als nieuwe aanplant achterwege blijft, is er een (kleine) kans dat de natuur haar gang kan gaan, dat zaailingen, wild en onkruid het onderling uitmaken voor wie er plek is en dat er over 300 of 400 jaar een prachtig oerwoud staat met gezonde reuzen zoals mijn prachtige klimboom. Maar ik ben bang dat er altijd weer een of ander figuur zal zijn die het om welke reden dan ook – en mogelijk zelfs met de beste bedoelingen – opnieuw verkloot.

P.S.: Manfred stuurde deze link naar een artikel over de kaalslag.

9 gedachten over “Klimboom

  1. Adelbert

    Hoi Helmut,

    je boomverhaal is nostalgisch (en) mooi. Bij ons achter in de bongerd valt er af en toe een boom om, na 60, 70 of zelfs 80 jaar. Bij een spar kun je die aantallen met misschien wel 10 vermenigvuldigen!

  2. Rineke

    Helmut, wat een prachtige (klim) boom en geweldig dat hij er na zoveel jaren, zo goed bij staat.
    Misschien toch nog een keer in klimmen … gaat je vast lukken !

  3. Henk

    Wat een prachtige boom en op een mooie plek. Ik begrijp dat je bi je laatste bezoek niet geklommen hebt. Moet je zeker nog kunnen.
    Wat het industrieel bomen rooien betreft, zijn er ook in Duitsland fervente tegenstanders. Lees de boeken van Peter Wohlleben er maar op na.

  4. José

    Wat een mooi verhaal Helmut, en met een happy end voor jouw boom!
    Wij hadden vroeger twee fantastische klimbomen op de grens van onze tuin en die van de buren, die we gebruikten bij het tikkertje spelen met elkaar en vriendinnetjes. Allemaal meiden!
    We noemden ze trommelstok, dat is de tropische variant van Gouden Regen. Ze zullen er helaas niet meer staan, want waarschijnlijk geplant toen m’n ouders in 1950 op Curaçao kwamen wonen, dus nog vóór m’n geboorte… Ik heb er heel leuke herinneringen aan!

  5. Hilde

    De geruststelling van een boom die er nog steeds staat en je kan dragen en de tegelijkertijd de verontrusting over hoe we als mensheid omgaan met bomen/natuur.

  6. Margriet

    Geweldig, die boom! Heb je die al aan je kleinzonen laten zien? En kan er nog in geklommen worden? Dat zou prachtig zijn. Yale (nu 7) klom ook altijd wel in een boom vanaf dat ie 3 was en dan riep hij dat hij er niet meer uit kon. Haha. Dan riep dat als hij erin geklommen was, hij er ook wel uit zou kunnen klimmen. ok, daarna ging ik hem helpen met waar hij zijn handen en voeten moest zetten. Hij heeft goed leren klimmen. Toen hij 5 was, Lions Head in Kaapstad, met zijn vader. Mooi! Riva (nu 3,5) begint ook te klimmen in alle rekken die ze ziet, en wij draaien hetzelfde verhaal af. En zo moet iedere generatie de dingen zelf weer leren. Sommige dingen veranderen, andere zijn bijna hetzelfde gebleven. Doorgeven. Ik vind het wel mooi om doorgeefluiken te zijn aan de ene kant, en nieuwe dingen te leren van de jonge generatie.

  7. olav

    mooi stuk, Helmut, en wat een indrukwekkende boom!
    zeer uitnodigend om in te klimmen.
    Misschien lusten onze processierupsen wel de letterzetters, ik exporteer ze graag.
    Meestal trekt ongedierte na een aantal jaren andere dieren die er van gaan snacken, maar in de tussentijd is de schade groot.
    Wij hadden een kastanjeziekte terwijl er geen kastanjebossen zijn. uiteindelijk is het goed gekomen, net als de merels en eerder al de eekhoorns die aan een eigen pandemie leden, zonder vaccin.
    Herinner jij je nog hoe begin jaren 50 coloradokevers door schoolkinderen met een hamer op een plankje doodgeslagen werden om de aardappeloogst te redden? In Naarden was dat.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.