Auteursarchief: helmut2022_blog

Klompen

Eerst wou ik in dit blog een tirade houden over de losgeslagen relboeren van FDF die niet willen inzien dat zo’n idiote concentratie van vee in zo’n klein land gewoon niet gezond kan zijn. De mijnbouw in Zuid-Limburg en in het Ruhrgebiet in Duitsland moest tenslotte ook stoppen toen het de spuigaten uitliep. Maar kolen zijn lekker zwart en stikstof kun je niet zien! Net zo min als Onze Lieve Heer. In OLH moet je gewoon geloven of niet, maar stikstof kun je meten. En al kon je ’m niet meten dan nog kun je op je klompen aanvoelen dat het helemaal klaar is met de huidige massaveehouderij.

En dan wou ik ook nog zeggen dat het allemaal niet de schuld van de boeren is maar van de landbouwsubsidies, de Rabobank, de WUR, de lobbyisten, het CDA en Rutte & co., de supermarkten en het alom heersende geloof in de vrije markt, de privatiseringen, de groei en de schaalvergroting net als bij Schiphol en andere ruimte innemende processen – in ons land en onze door onszelf zo veelgeroemde Westerse consumptiemaatschappijen – die als kankergezwellen de economische diversiteit om zeep halen en vervolgens monsters voortbrengen die “too big to fail” zijn en door ons allen weer gered moeten worden terwijl ondertussen kapitaalzuigers het leven uit die ondernemingen hebben gehaald. Maar onze eigen oligarchen leggen we natuurlijk geen sancties op, want dat doen we alleen met de oligarchen van anderen.

En ondertussen wil die lak-aan-alles-meerderheid binnen de VVD lekker altijd 130 rijden en BBQen. Moet kunnen, toch?

Maar ik doe het niet, ik ga niet schelden. Want het is uiteindelijk allemaal onze eigen schuld omdat we voor niks in het paradijs willen leven waar de gebraden kippen ons in de mond vliegen. Met de flitsbezorging zijn we daar niet ver meer van verwijderd al stikken we nu in de gore uitlaatgassen van die godvergeten klotebrommers waarvan Maarten van Rossem zich terecht steeds afvraagt waarom ze überhaupt nog op de weg mogen rijden.

En die idiote oorlog in Oekraïne en heel veel andere onderwerpen wou ik ook nog meenemen, maar ik doe het niet! Dat is allemaal niet leuk en we schieten er niets mee op. Wie wil dat lezen? Lezer Alex kan dat type blogs niet waarderen en anderen waarschijnlijk ook niet.
Laat ik het dus liever over klompen hebben, dacht ik.

Sinds een jaar of zo heb ik weer klompen voor bij het zeisen en sowieso voor in de tuin. Ik heb het gevoel dat je minder gauw gewas kapot trapt omdat ze glad zijn en je op een groot oppervlak staat. Je voeten blijven er aangenaam warm in. Ze maken een lekker geluid bij het lopen over bestrating. Ik geniet van het gemak waarmee je erin kunt stappen als je naar buiten gaat en eruit kunt stappen als je weer naar binnen gaat. Deze gedachte alleen al heeft iets yin-yangs. En voor een resultaatgericht type als ik dat waarschijnlijk ben omdat anderen dat zeggen en ik het niet echt kan ontkrachten, is de belangrijkste eigenschap van klompen het vertragende effect. Als ik klompen aan heb ga ik vanzelf wat sloffen, doe ik het aanzienlijk rustiger aan, blijf ik vaker staan en kijk rustig om me heen en vergeet, wat me net nog dwars zat.

Klompen zijn zen. Je voelt de verbondenheid met de grond. Het hout maakt je een beetje boom. Wie kan je wat? En als je dan zo staat te kijken vallen je dingen op die je anders helemaal niet ziet. Bijvoorbeeld dat het uiteinde van de haag die je jaarlijks in de vorm van een scheepsboeg probeert te scheren niet echt een scheepsboeg-vorm heeft. Je ziet ineens de minimale afwijkingen die worden veroorzaakt door de stand, de houding, de voering van de heggenschaar bij het scheren en door de groei van de conifeer zelf. Je ziet de sporen van moeite en gemak bij het scheren, de lichte kurkentrekker-beweging die is afgebeeld in het groen. En dan besef je dat je voor een kunstwerk staat dat zijn bestaan dankt aan het samenspel van heel veel invloeden en factoren.
Sommige dingen voel je alleen met klompen aan.