Dikke benen

Midden in de nacht van zaterdag op zondag valt mijn moeder (93) in de woonkamer en breekt haar heup. Om 8:00 uur heeft zij al alle onderzoeken gehad en staat zij ingepland voor heupvervanging. ‘s avonds ligt zij met een nieuwe heup op de IC (in verband met haar zwakke gesteldheid en enkele complicaties). Twee dagen later ligt zij voor postoperatieve behandeling op de verpleegafdeling.

“Dat kan alleen maar in Duitsland” was de reactie van velen die dit verhaal hoorden. Een operatie op zondag achtte men in Nederland uitgesloten. Een wachtlijst voor een heupoperatie achtte men waarschijnlijker. Mogelijk klopt dat. In Duitsland kent men ook nog het verschil tussen Kassenpatienten (ziekenfonds) en Privatpatienten (particulier verzekerden). Mijn moeder behoort tot de geprivilegieerde groep.

Op afdeling werd zij liefdevol en begripvol verzorgd en met permanente infusen tegen uitdroging beschermd. De uitstekende koffie konden bezoekers uit een automaat op de afdeling tappen. Hemels!

Toen kwam een telefoontje van de verpleging: “Heeft uw moeder altijd al zoveel vocht in haar benen vastgehouden?” Ik reageerde verbaasd omdat ik mijn moeder alleen met dunne benen en enkels ken. Wat was het geval? Mijn moeder had ineens benen als kachelpijpen die op ploffen stonden en het vocht liep door de huid naar buiten. Daarmee was waarschijnlijk proefondervindelijk aangetoond dat je een oud en zwak mens met een zwak hart en een zwakke nieren niet zo maar onbeperkt vocht kunt toedienen.

Bij mijn volgende bezoek vroeg de verpleegster of ik ervan op de hoogte was dat mijn moeder een flinke wond aan haar been had. Nee, dat wist ik ook niet, maar ik kon me gemakkelijk voorstellen dat de rek er op een gegeven moment wel uit is. Ik kon de wond niet zien, want de benen waren dik ingezwachteld: het vocht moest er natuurlijk weer uit. En juist bij het zwachtelen kan het vocht gemakkelijk in een blaar gedrukt worden. En blaren kunnen knappen. En bij oude mensen met extreem dunne huid knappen blaren nog het snelst.

Ondanks alles kon mijn moeder na drie weken conform protocol naar een revalidatieafdeling verhuizen om weer te leren lopen. Daar voelde zij (ondanks flinke pijnstillers) op een dag dat ik bij haar op bezoek was ineens hevige steken in haar scheenbeen die steeds erger werden. Een klein drankje tegen de pijn hielp niet. En ook een paar pillen (die moeten even inwerken, mevrouw!) hielpen niet. Toen mijn moeder het uitkermde kwam de “Chefarzt” kijken en zwachtelde haar been af. Op het scheenbeen was een flinke rode streep van de voet tot aan de knie te zien. Na intercollegiaal overleg werd een botvliesirritatie verondersteld. Oorzaak: te strak zwachtelen over de dunne huid. Daarmee was waarschijnlijk proefondervindelijk aangetoond dat een polsterlaagje in dit soort gevallen toch van wezenlijk belang is. Overigens had een weekendarts de toediening van de flinke pijnstillers tot verrassing van de “Chefarzt” al stop gezet zonder te vermelden waarom. Een geluk bij een ongeluk, dacht ik zo.

Desondanks verliep de revalidatie waarvoor ik verder alleen goede woorden heb volgens protocol en werd mijn moeder ontslagen. De nazorg omvatte ook een recept voor een steunpanty. Al in het ziekenhuis was een dame geweest die de maten had genomen, maar thuis moesten nog enkele nametingen en aanvullende metingen plaatsvinden. Ik begon te twijfelen en vroeg aan de thuiszorg en de huisarts wie het aan zou durven om mijn moeder een steunpanty aan en uit te trekken? Uit de geschokte reacties kon ik opmaken dat niemand dat zonder gevaar voor grotere verwondingen en bloedvergieten mogelijk achtte. De productie en levering van de voorgeschreven kostelijke steunpanty die de patiënt na aanmeting geacht wordt betalingsplichtig besteld te hebben, kon ik met moeite nog op het allerlaatste moment tegenhouden.

Mijn moeder is nu weer thuis. Nog één heup te gaan.

Een gedachte over “Dikke benen

  1. Margriet

    Oooo wat een blunders nadat het begin zo goed was. Wat is dat toch vreemd, dat mensen buiten de zorg de dingen vaak veel scherper zien dan degenen die erin werken. Dit is voor mij al het zoveelste voorbeeld. Alert blijven dus en er bovenop zitten. Maar ja, kan niet altijd als je op afstand van je moede woont. En wijzelf? Ons best doen om zo lang mogelijk gezond te blijven. Leve mijn moestuin, mijn buks en mijn jachthond. ‍

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.