Chocoladepudding

3, 4, 16, 62 of 5, 7 21, 62 – vraag je niet af wat het gemeenschappelijke achter deze reeksen is: Zo lang ik me kan herinneren vind ik echte goede chocoladepudding lekker en bovenal fascinerend. En dat is nog steeds zo.

Het begint met het prachtige, vette, glimmende, dikke, taaie, gladde vel dat je uitnodigt om er voorzichtig bij de rand beginnend de lepel in te zetten. Maar voor ik dat doe, giet ik er eerst een klein scheutje ouderwetse condens melk (liefst uit blik vanwege de nostalgische smaak) overheen. Niet teveel! De melk moet het oppervlak maar net bedekken. Later kan er desgewenst meer bij. En dan voorzichtig een eerste hap nemen – bestaande uit pudding en vel – en op je tong weg laten smelten terwijl je het kuiltje dat in de pudding is ontstaan vol ziet lopen met koffiemelk. Je kijkt dan in de pudding die er onder zijn beschermde vel kwetsbaar bij ligt en in wiens interessant gestructureerde substantie zich elk moment een spontane barst kan voordoen. Voorzichtig lepelend speur ik dan naar eerste tekenen van zo’n barst en giet de ontstane kuil verder vol met koffiemelk (een barst bevorderende maatregel) . Als de barst te lang op zich laat wachten, prik ik met de lepel van opzij de bovenste laag pudding en vel een klein beetje door of breng boven in het vel een kleine kwetsuur aan al naar gelang ik zin heb.

Dan komt het moment waar ik vanzelf ophoud met eten en alleen nog maar gefascineerd kijk hoe de barst langzaam verder uitscheurt en de koffiemelk haar weg zoekt naar de bodem van de kloof die zich dan in steeds sneller tempo verdiept en zicht geeft op de grillige geologie van de pudding die door de koffiemelk wordt geaccentueerd – een moment van bezinning, een openbaring die sprakeloos maakt. Dit is het. Ik probeer het te beschrijven, maar je kunt het beter zelf ervaren en nagaan wat het in jou naar boven brengt.

Hieronder een afbeelding van een volledig ontwikkelde kloof in een geheel gescheurde pudding met een gekanteld rechter deel. Weergaloos!

Pudding

 

Een gedachte over “Chocoladepudding

  1. Margriet

    Een perfecte beschrijving, die bij mij direct een onaangenaam gevoel in de maag oplevert. Hé, toch een klein trauma? Jahaa, van de drilpudfing van vroeger en de melk met vellen erop, en griesmeel met klontjes. Kokhalzend zat ik aan tafel en moest daar blijven van mijn moeder tot ik het op had. Dit is niet goed gekomen, voor haar. Ik was nog geen 6, deze herinnering komt uit de tijd dat we nog in Den Haag in het Bezuidenhout woonden. Mijn redding: alles over tafel gespuugd. Toen het was het afgelopen met de kwelling. Ik heb het overleefd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *