Categoriearchief: Overpeinzingen

EU lijkt net socialisme

Nog afgezien van het feit dat we ons afvragen of Griekenland er nog wel bij mag horen en dat de Engelsen zich afvragen of ze er nog bij willen horen, dat Oostenrijk Schengen aan zijn laars gaat lappen, dat Polen drie stappen terug doet, Hongarije er per se niet bij lijkt te willen horen, Franse boren sinds jaar en dag in vakantietijd hun groente of mest op de peage kieperen om te voorkomen dat hun land zich aan onwelgevallige EU-afspraken houdt, dat Nederland en Luxemburg graag voor belastingparadijsje spelen enzovoort enzovoort ….. kan ik thuis bij mijn moeder op de bank geen “uitzending gemist” kijken omdat dat in verband met “rechten” vanuit die locatie niet “kan” en mag ik geen gebruik maken van het voertuig van mijn moeder om haar beter mantelzorg te kunnen verlenen omdat ik als ingezetene in Nederland niet met een Duits kenteken mag rondrijden.

En dat is nog maar een hele kleine greep uit de grote hoop ongein. Toen ik in 1975 naar Nederland kwam had ik toch echt gedacht dat het anno nu echt niet meer uit zou maken waar je woont, werkt, tankt, TV kijkt, belasting betaalt of wat dan ook binnen de EU, maar helaas hebben we net als in het socialisme te maken met een “real existierende EU” die ver achter blijft bij – in elk geval – mijn verwachtingen van wat de EU inmiddels had moeten zijn.
Moet de “real existierende EU” dan ook maar ineen storten zodat het socialisme een herkansing kan krijgen? Ik zou eerder zeggen: Kom op. Maak er eindelijk eens wat van.

P.S.: Ondertussen kunnen we natuurlijk wel in veel landen met de Euro betalen (hiep hiep hoerraah) en is een heel aantal andere zaken ook al best goed geregeld. Maar mag het een beetje meer zijn a.u.b.?!

Opwinding over de kreeft

Een kok schijnt levende kreeften de scharen uit te draaien, vervolgens een mes in zijn pantser te zetten, het vlees eruit te halen en op de barbecue te leggen. Barbaars natuurlijk. Maar of aan het onderdompelen in kokend water door een meerderheid van kreeften de voorkeur zou worden gegeven is mij niet bekend. In elk geval kreeg voornoemde kok heel wat kritiek over zich heen.

Maar de oester dan? Haar lijden duurt veel langer. Haar beschermend omhulsel wordt met een stevig kort mes open gewrikt. Vervolgens wordt haar belangrijkste spier naar het beschermende deksel doorgesneden. Dan ligt zij bloot en onbeschermd – organisch ogenschijnlijk ongeschonden – kansloos te wachten. Is het voor de individuele oester beter om slechts halve dozijnen te bestellen? Als je de eerste geopende oester van een dozijn bent, ben je qua lijdensweg vermoedelijk slechter af. Zeker als je dan nog als laatste wordt gegeten. Of biedt zelfs deze laatste fase nog enige kwaliteit? Wat betekent het voor een oester of zij al dan niet vakkundig koel wordt gehouden? Hoeveel leed betekenen citroensap en mogelijk zelfs peper? Is slurpen en slikken en grotere kwelling dan dood kauwen? Hoogstwaarschijnlijk kun je als oester maar het best door een kreeft worden open geknipt en leeg gesabbeld.

Zinloos werk

De Volkskrant van 24 december kopte met:

“Amsterdamse bijstandsgerechtigden moeten verplicht ‘zinloos en vernederend’ werk doen
Schoenen poetsen voor bijstand

Als ik aan zinloos werk denk, dan denk ik aan

  • het bouwen van een kweekreactor die vervolgens alleen nog maar als pretpark kan worden gebruikt
  • het trekken van een goederenspoorlijn dwars door het land die vervolgens door vervoerders wordt gemeden
  • het bedrijven van de privatisering van een systeembank die vervolgens moet aankloppen voor staatssteun en die daarna broodnodig wordt gemist
  • het privatiseren van tal van overheidstaken en opsplitsen van organisaties die er vervolgens een puinhoop van maken (met bijvoorbeeld NS, Breng, Connection, Arriva en Syntus sta je letterlijk voor paal(tjes))
  • het bouwen van kantoorpanden waar niemand behoefte aan heeft
  • het aanleggen van wildtunnels die aan de overkant dood lopen
  • ….

De zinloosheid van dit werk is des te schrijnender naarmate er meer geld en menskracht aan wordt besteed. Een hoge, extreem hoge of exorbitant hoge dotering van dit werk maakt het niet zinvoller. In tegendeel. Zij is hooguit voor de betrokkenen in zekere – maar eigenlijk wrange – zin prettig.
Het poetsen van schoenen is een vorm van goed onderhoud. Je kunt het zien als een directe bijdrage aan duurzaamheid. Het geeft de drager ervan een prettig gevoel hetgeen ook weer een positieve spin off kan hebben. Als het poetsen van schonen dan ook nog tegen zeer geringe kosten of zelfs om niet wordt uitgevoerd, is er sprake van een positief rendement. Dat is veel en veel beter dan het aanzienlijk negatieve rendement (de puinhoop) van boven genoemde voorbeelden van (hoog) betaald werk.
Ik beveel Amsterdamse bijstandsgerechtigden aan om dit schitterende fragment van Mark Twain, Tom Sawyer, te lezen. Maar ook anderen kunnen er hun voordeel mee doen. Misschien verandert je leven er wel door.

Gordon

Ik heb me nog een tijdje afgevraagd of het niet te veel eer voor Gordon zou zijn om een blog aan hem te wijden. Het is dan ook meer uit medeleven met de Chinezen in Nederland dat ik als oud-mof in de toetsen klim. En het gaat ook niet om lolbroek Gordon alleen.

Als Gordon midden jaren 70 jurylid was geweest en ik zou hebben meegedaan als talent (onvoorstelbaar) – hij zou vast hebben gevraagd of ik niet eerst de fiets van zijn opoe wou terugbrengen. Ik heb toen zelf niet veel hinder ervaren van mijn mofricaanse komaf, maar je moest er als Duitser in Nederland toch wel tegen kunnen dat er opmerkingen en grapjes werden gemaakt. Aanval was soms nog de beste verdediging. Dan sprak ik in de derde persoon over mezelf als mof. Dat neemt de wind uit de zeilen. Op een gegeven moment houdt het op.

Later heb ik de opkomst van de kut-Marokkanen als welkome bliksemafleider ervaren. De mof kreeg wat meer lucht en gaandeweg zijn Nederlanders zelfs steeds meer van Duitsers gaan houden. Het lijkt soms wel of Nederlanders Duitsland (en vooral Berlijn) nu net zo ophemelen als dat voorheen omgekeerd het geval is geweest. Dat kan toch ook niet lang goed gaan?

Als blanke Duitser heb je het voordeel dat je uiterlijk niet te onderscheiden bent van een blanke Nederlander. Als je dan ook nog “Scheveningen” en “Suikerklontje” foutloos kunt uitspreken wordt je niet meer in de verkeerde richting gestuurd als je naar het station moet. Als echte Chinees blijf je de pisang. Een makkelijk doelwit voor figuren als Gordon. En de Gordons zijn talrijk en overal vertegenwoordigd. Zij hebben al genoeg aan veel kleinere verschillen. Kom maar eens als Noord-Hollander terecht in een zuiver Brabantse gemeenschap of als “Limbo” in Friesland…

Het verschijnsel is zeker ook niet typisch Nederlands. De Gordon zit in ieder van ons (excuses bij voorbaat aan wie zich Gordon-vrij weet). Het houdt pas op als ieder zich afvraagt of het wel zo nodig is om verschillen met anderen te benoemen teneinde de eigen groep te behagen.

Een dergelijk kritische houding mag in de allereerste plaats toch wel worden verwacht van een jurylid.

Zij hebben het niet geweten

Dries van Agt en andere politici en ambtenaren zouden niet hebben geweten dat als je twee minuten lang met meerdere mitrailleurs (theoretische vuursnelheid toch gauw 1200 kogels p/m) op specifieke compartimenten van een trein schiet de kans groot is dat gijzelnemers die zich daar bevinden doorzeefd worden? – Er moest alleen worden voorkomen dat de gijzelnemers met hun wapens bij de gijzelaars konden komen. Het was niet de bedoeling om hen te doden. – Nee, dat wil je ook niet! Maar wat moet je dan? Zelfs als je twee minuten alleen op beenhoogte schiet zal na 30 seconden amper nog iemand kunnen staan! En je wilt toch ook niet – als je tenminste eerlijk bent tegen jezelf – dat zwaar bewapende gijzelnemers blijven staan of zich nog richting gijzelaars kunnen verplaatsen?

Voor mij was in 1977 aan de hand van de reportages duidelijk hoe dit zat. Ik ben nu dus een beetje verbaasd over de doofpot waarvan de Volkskrant gewag maakt en meent het deksel (ten overvloede) alsnog te moeten lichten. Maar wat ik las, past wel in de context van mijn vorige blog.

Wat is nu echter de bedoeling? Aan de hand van de hypothetisch goede afloop van een fictief alternatief alsnog iemand veroordelen?

Feit is dat wie op het moment zelf helder en transparant wil zijn al gauw een publicatie- of spreekverbod zal worden opgelegd. Elke onaangename waarheid heeft kennelijk zijn tijd nodig om in een doofpot te rijpen alvorens te kunnen worden verwerkt. Soms moet dat 65 jaar duren, in dit geval 35 jaar en in mijn geval maximaal 7 jaar – waarover eind 2019 meer (spannend, niet?).

Wie regelmatig in Arnhem vanuit de stad de John Frostbrug op fietst wordt in elk geval geleerd:

No lie

De meelopers

Malte Herwig heeft een boek geschreven over “Die Flakhelfer”. Dit boek is nu ook in het Nederlands vertaald (“De meelopers”; hoe Hitlers jongste partijgenoten uitgroeiden tot de elite van het moderne Duitsland).

Het betreft de inmiddels bijna uitgestorven generatie van mijn ouders van wie zich velen niet konden of wilden herinneren dat zij (bewust?) lid waren geworden van de NSDAP (SS, SA etc.). Deze (toen) jonge Duitsers handelden geheel in hun tijdgeest. Na het ineenstorten van het Derde Rijk viel hun ambitie om in de wederopbouw een belangrijke/publieke rol te vervullen niet meer te rijmen met het lidmaatschap van de NSDAP. Met massamoord en misdaden tegen de menselijkheid konden en wilden zij niet in verband worden gebracht.

Interessant leesvoer ook voor onze generatie roofkapitalisten (oligarchen), bankiers, beurshandelaren, zich zelf verrijkende managers, winst beluste privatiseerders van staatseigendommen en niet te vergeten: de grote groep ongeremde (credit)consumenten. Waarmee wil onze generatie straks niet meer in verband kunnen worden gebracht als eenmaal de gevolgen van onze “waan van de dag” zichtbaar zijn geworden?
Is het dan nog een troost om te weten dat ook die gevolgen zo lang mogelijk onder de pet zullen worden gehouden?