Categoriearchief: Film

La Grande Belezza

Toen de eerste keer dat ik de film zag na 25 minuten een aantal mensen de zaal uitliep, vroeg ook ik mij af: “Waar gaat dit eigenlijk over?” Maar ik had geen enkele aanvechting de zaal te verlaten. In tegendeel – ik zat geboeid naar de wisselende scenes te kijken. Ik vind Rome een fascinerende stad en genoot van de prachtige opnames. En omdat ik op feesten ook zonder al te veel drugs goed los kan gaan, zwierde ik als het ware mee in de polonaises. Lekker het hoofd leeg. Sensueel, decadent, lol, zonder dat het echt boeit. Het deed me denken aan Goethes Faust, de hoogleraar die zich gefrustreerd uit de wetenschap en de leer had teruggetrokken en via de magie verder tot de kern der dingen trachtte door te dringen. Hij feest in de wilde Walpurgisnacht met de heksen maar vind daar uiteraard ook niet wat hij zoekt.

Terwijl Faust gedreven blijft speuren naar “was die Welt im Innersten zusammenhält“ dwaalt Jep Gambardella (de hoofdpersoon in de film) deels geamuseerd, deels verveeld en soms ontroerd van scene naar scene. Hij verkeert in de situatie (welgesteld, 65 jaar oud) dat hij niets meer hoeft te doen waar hij geen zin in heeft. Geweldig natuurlijk, maar wat dan? Jep lijkt er niet erg mee te zitten. Hij heeft het allemaal wel gezien maar zit ook daar niet echt mee.

Prachtige figuren passeren revue. Een kardinaal die tal van kookrecepten wil delen, maar de benen neemt zo gauw hij op spiritualiteit wordt aangesproken. Een oude non die consequent haar weg naar het heilige volgt door met haar laatste krachten een marmeren trap op haar knieën te bedwingen. Een onbegrepen bovenbuurman die tegen wil en dank de boel op zijn geheime manier bij elkaar probeerde te houden. Aangrijpende tevergeefsheid alom en veel aparte schoonheid tussen de menselijke ruïnes en die van Rome met soms een vluchtige ontmoeting van dolende zielen.

En waar ga jij naartoe?