Rijbewijs verlengen? Hoezo?

Mijn rijbewijs moet worden verlengd. Ik heb pasfoto’s laten maken. Ik heb online een afspraak gemaakt in het Gemeentehuis. Ik ben een half uur naartoe gefietst heb er drie minuten gezeten, een handtekening gezet en de leges betaald. Volgende week is het klaar. Dan moet ik er weer naartoe (fietsen) om het op te halen. Over tien jaar moet dat weer. En dan is mijn rijbewijs nog maar vijf jaar geldig!

Mijn Duits rijbewijs uit 1971 is geldig tot 2033. Rijbewijzen uit de oude DDR eveneens. Sinds 2013 zijn nieuwe rijbewijzen in Duitsland nog maar 15 jaar geldig. In Duitsland vond men het een administratieve last om de geldigheidsduur van het rijbewijs te bekorten. Maar ja – de EU wil het zo.

Nu kun je zeggen dat een Nederlands rijbewijs ook een document is waarmee je je kunt identificeren. En dan moet de pasfoto natuurlijk nog een beetje lijken. Maar je moet toch ook een Identiteitskaart of paspoort hebben voor het buitenland. Waarom dan twee ID-kaarten naast elkaar?
En waarom kan het rijbewijs niet digitaal worden verlengd? Al die houders van rijbewijzen moeten om de tien jaar twee keer naar Gemeentehuizen lopen, fietsen of rijden! Wat een gedoe!
Wat is dit? Geldklopperij? Werkverschaffing? – Graag nog een keer over nadenken.

Immers: Je zwem- en schooldiploma’s hoef je ook niet om de zo veel jaar te verlengen. Of heb ik nu iemand op een idee gebracht?

Bermtoerisme

Nooit gedacht dat ik het zou doen. Langs de (snel)weg tafeltje en stoeltjes neerzetten, koelbox ernaast, picknicken en naar het verkeer kijken of na de TT in Assen de aftocht motoren zien langskomen is ook echt niet mijn ding. Maar nu wandelen en fietsen er tijdelijk niet in zit en we op de eigen tuin een beetje raken uitgekeken, is bermtoerisme een prima afwisseling – bermtoerisme 2.0 dan wel.
Het recept: Of je nou zin hebt om vanuit een bosrand over de bloeiende heide uit te kijken of langs een rivier te gaan zitten scheepjes tellen of wat dan ook, zoek op Google maps een passend gebied, zoom in en ga via streetview de boel verkennen. Dat scheelt een boel gezoek op de weg. Bepaal een afgelegen plekje en voor de zekerheid ook nog een uitwijklocatie, verstuur je plekje naar je navigatie, pak tafel, stoelen, picknick, boeken, verrekijker en fototoestel in de auto en ga op pad.
Laat even weten hoe het is bevallen.

Zonsondergang

Het is niet echt een zomer om over naar huis te schrijven. Maar ’s avonds dacht ik vaak: WOW. Wat een vuurwerk! En twee halo’s zitten er ook nog tussen. Allemaal gezien vanuit mijn werkkamer en gefotografeerd tussen twee bomen door.

Wat wel opvalt: wat schuift de zon elke dag toch al rap weer op richting Westen. Sinterklaas komt eraan. Met oranje Pieten?

Zwarte gaten

Bijna iedereen die je hoort, heeft deze zomer veel meer last van muggen dan anders. Ik ook. Daarom heb ik besloten dat spinnen tijdelijk maar mijn vrienden en bondgenoten moeten zijn. Het is eigenlijk net als in de politiek (als u begrijpt wat ik bedoel).

Maar het gaat nog dieper. Ik zag dat mijn pas geschoren haag wat zwarte gaten vertoonde waar spinnen in trechters van hun netten op prooi zaten te wachten. Dat deed me denken aan de zwarte gaten in het heelal die de materie in hun omgeving opslokken en door hun onvoorstelbare zwaartekracht deuken in het tijdruimte gewricht drukken.

En dan kijk je ineens heel anders naar spinnen en hun webben die op gravitatievelden lijken en waar uiteinden die heel ver van elkaar verwijderd zijn door geheimzinnige ragfijne draden met elkaar verbonden blijven.

Kijkers

Deze druilerige zomer was het helemaal raak. Eerst ontdekte ik een ransuil in een boom boven het fietspad op nog geen 100 m van ons huis. Die kreeg ik niet zo goed op de foto, maar ik zag hem er haast elke avond zitten. Soms was ik een tijd aan het zoeken terwijl die de hele tijd al vlakbij op een tak naar me te kijken zat. En dan was het de vraag: wie kijkt hier naar wie en wie kan de ander het langst in de ogen kijken? Een paar dagen later was een uil (een ransuil volgens mijn kleinzoon Tijn – en die kan het weten) prachtig on show waarvan ik in het donker een flitsfoto kon maken. Die ging later ook op de nok van ons dak zitten. Met de flits van mijn mobieltje kon ik alleen de ogen zichtbaar maken. En tenslotte kreeg ik drie jonge uilen (zullen de kleintjes van de ransuil zijn) voor de lens. Hier de foto’s om mee te genieten.

Chocoladepudding

3, 4, 16, 62 of 5, 7 21, 62 – vraag je niet af wat het gemeenschappelijke achter deze reeksen is: Zo lang ik me kan herinneren vind ik echte goede chocoladepudding lekker en bovenal fascinerend. En dat is nog steeds zo.

Het begint met het prachtige, vette, glimmende, dikke, taaie, gladde vel dat je uitnodigt om er voorzichtig bij de rand beginnend de lepel in te zetten. Maar voor ik dat doe, giet ik er eerst een klein scheutje ouderwetse condens melk (liefst uit blik vanwege de nostalgische smaak) overheen. Niet teveel! De melk moet het oppervlak maar net bedekken. Later kan er desgewenst meer bij. En dan voorzichtig een eerste hap nemen – bestaande uit pudding en vel – en op je tong weg laten smelten terwijl je het kuiltje dat in de pudding is ontstaan vol ziet lopen met koffiemelk. Je kijkt dan in de pudding die er onder zijn beschermde vel kwetsbaar bij ligt en in wiens interessant gestructureerde substantie zich elk moment een spontane barst kan voordoen. Voorzichtig lepelend speur ik dan naar eerste tekenen van zo’n barst en giet de ontstane kuil verder vol met koffiemelk (een barst bevorderende maatregel) . Als de barst te lang op zich laat wachten, prik ik met de lepel van opzij de bovenste laag pudding en vel een klein beetje door of breng boven in het vel een kleine kwetsuur aan al naar gelang ik zin heb.

Dan komt het moment waar ik vanzelf ophoud met eten en alleen nog maar gefascineerd kijk hoe de barst langzaam verder uitscheurt en de koffiemelk haar weg zoekt naar de bodem van de kloof die zich dan in steeds sneller tempo verdiept en zicht geeft op de grillige geologie van de pudding die door de koffiemelk wordt geaccentueerd – een moment van bezinning, een openbaring die sprakeloos maakt. Dit is het. Ik probeer het te beschrijven, maar je kunt het beter zelf ervaren en nagaan wat het in jou naar boven brengt.

Hieronder een afbeelding van een volledig ontwikkelde kloof in een geheel gescheurde pudding met een gekanteld rechter deel. Weergaloos!

Pudding

 

EU lijkt net socialisme

Nog afgezien van het feit dat we ons afvragen of Griekenland er nog wel bij mag horen en dat de Engelsen zich afvragen of ze er nog bij willen horen, dat Oostenrijk Schengen aan zijn laars gaat lappen, dat Polen drie stappen terug doet, Hongarije er per se niet bij lijkt te willen horen, Franse boren sinds jaar en dag in vakantietijd hun groente of mest op de peage kieperen om te voorkomen dat hun land zich aan onwelgevallige EU-afspraken houdt, dat Nederland en Luxemburg graag voor belastingparadijsje spelen enzovoort enzovoort ….. kan ik thuis bij mijn moeder op de bank geen “uitzending gemist” kijken omdat dat in verband met “rechten” vanuit die locatie niet “kan” en mag ik geen gebruik maken van het voertuig van mijn moeder om haar beter mantelzorg te kunnen verlenen omdat ik als ingezetene in Nederland niet met een Duits kenteken mag rondrijden.

En dat is nog maar een hele kleine greep uit de grote hoop ongein. Toen ik in 1975 naar Nederland kwam had ik toch echt gedacht dat het anno nu echt niet meer uit zou maken waar je woont, werkt, tankt, TV kijkt, belasting betaalt of wat dan ook binnen de EU, maar helaas hebben we net als in het socialisme te maken met een “real existierende EU” die ver achter blijft bij – in elk geval – mijn verwachtingen van wat de EU inmiddels had moeten zijn.
Moet de “real existierende EU” dan ook maar ineen storten zodat het socialisme een herkansing kan krijgen? Ik zou eerder zeggen: Kom op. Maak er eindelijk eens wat van.

P.S.: Ondertussen kunnen we natuurlijk wel in veel landen met de Euro betalen (hiep hiep hoerraah) en is een heel aantal andere zaken ook al best goed geregeld. Maar mag het een beetje meer zijn a.u.b.?!

Een prachtige les

Te midden van heethoofden, lasteraars, grote ego’s en emo-kikkers heeft de Duitse bondskanselier in de zaak-Böhmermann op voorbeeldige wijze laten zien hoe het moet en hoe de trias politica werkt.
Omdat die oude wet over het “beledigen van een buitenlands staatshoofd” nu eenmaal nog van kracht is, moet de wet ook worden gevolgd en is het oordeel aan een onafhankelijke rechter. Wie dit niet respecteert, heeft geen recht van spreken als regimes in andere landen alle mogelijke wetten aan hun laars lappen en hun bevolking met politieke willekeur intimideren en terroriseren.
Tegelijk geeft de Duitse bondskanselier duidelijk aan dat het hier een wet betreft die vanuit politiek standpunt als achterhaald kan worden beschouwd en die spoedig kan worden afgeschaft via de weg die de constitutie daarvoor heeft voorzien: het parlement.
Als de Turkse president iets snapt van die les en mans genoeg is zich alsnog EU-waardig te tonen, trekt hij zijn aanklacht tegen Böhmermann per omgaande in.

Nevelochtend in rivierenland

Dikke mist is niet echt iets voor een amateurfotograaf als ik. En als je ’s ochtends naar buiten kijkt en je ziet nevel hangen met daarboven de zon die op doorbreken staat, ben je vaak al te laat. Eergisteren dacht ik dat ik op tijd was om in Meinerswijk wat mooie foto’s te maken. Onderweg kwam ik wat vroege vogels op een dak tegen. Mijn bril was nat van de mist zodat ik dacht dat het nog mistig was, maar in Meinerswijk hing helemaal geen mist meer. En zoals ik eerder ook al eens heb gemerkt, lagen Park Holthuizen en de Bakenhof nog wel in de mist maar was het verder naar het Westen toe al helder.

Al bij al besefte ik weer hoe vaak je vroeg moet opstaan en hoeveel deskundigheid en volharding erbij komen kijken als je mooie foto’s wilt maken in ons prachtige rivierenlandschap. Toch heeft de fietstocht een paar mooie plaatjes opgeleverd aan de rand van het stedelijk gebied. En – we blijven het proberen …