Auteursarchief: Helmut

Baltische totempalen

De Litouwers kleden het landschap graag aan met een soort totempalen met kunstig en vaak een beetje grimmig houtsnijwerk. Kruisbeelden zie je overal en er is zelfs een heuvel met een giga grote – zeg maar mega –  verzameling ervan, die is ontstaan uit een beetje een uit de hand gelopen protest tegen de Sovjet overheersing. Allemaal heel begrijpelijk, serieus, triest, absurd en vermakelijk tegelijk. Litouwen blinkt uit in absurde verzamelingen en musea. Je weet soms niet wat je ziet. Hier een kleine greep uit wat we er tegenkwamen in de categorie kruisbeelden, totempalen en ander leuk houtsnijwerk…..

Baltische Luchten

Had ik nou een writers block? Laten we het erop houden dat ik met andere dingen bezig was. Maar na de reis langs de Oostzee, door Polen en het Balticum wordt het hoog tijd voor een blog om mijn belangrijkste indrukken te delen. Om te beginnen een fotoblog met als thema “water en lucht”. Licht hoort er vanzelf bij, want anders zie je niks. En sorry, maar bij mij is het zo dat als ik op vakantie ben en met mijn camera rondloop, dat ik dan heel anders kijk dan thuis. En dan zie ik ineens luchten die ik mogelijk net zo goed vanaf de brug bij Arnhem kan zien, in de uiterwaarden, de Biesbosch of de Blauwe kamer, maar misschien net ook niet. Misschien is de lichtval toch net iets anders als je noordelijker bent of geven de stenen onder water er toch net een ander tintje aan. Oordeel zelf maar. Ik was in ieder geval gefascineerd en heb mijn ogen uitgekeken en kon er geen genoeg van krijgen. Dit is een hele kleine selectie … 😉

Voor de wetenschap

Het is bijna ongelooflijk hoe zeer ons leven sinds de jaren tachtig door allemaal vindingen van knappe koppen is veranderd. “Fascinerend” is nog te zwak uitgedrukt. Maar nu denken veel mensen dat ze om de wetenschap te redden de straat op moeten omdat de Amerikaanse president met “alternative facts” goochelt en de opwarming van de aarde door menselijk toedoen doodleuk ontkent.

Het is natuurlijk nieuw dat een Amerikaanse president dat doet maar laten we wel wezen: we hoeven toch alsjeblieft niet alle wetenschap serieus te nemen. In Nederland roepen wetenschappers nu dringend op om de CO2 uitstoot te reduceren. Over de kolencentrales is men het eens maar als het om de afbouw van de bio-industrie gaat dan denkt de Universiteit Leiden daar bijvoorbeeld heel anders over dan de Landbouwuniversiteit Wageningen. En misschien hebben ze in Wageningen nog gelijk ook omdat varkens wel veel gas produceren maar zelden aardbevingen veroorzaken?

Uit het ene onderzoek blijkt dat het eten van boter, het drinken van koffie en rode wijn heel goed is voor de mens en uit het andere onderzoek blijkt dan later weer het tegenovergestelde. Het is dan ook altijd goed om te achterhalen welk bedrijf het onderzoek in opdracht heeft gegeven (follow the money!).

Bepaalde onderzoeksresultaten kunnen ook politiek onwenselijk zijn. Dan is het zaak om bijtijds te voorkomen dat deze überhaupt zichtbaar worden. Ons eigen Ministerie van Onderwijs, Cultuur en (jawel) Wetenschap doet dit zelfs. Onderzoek wordt stelselmatig en selectief gemanipuleerd en transparantie wordt daarbij uiteraard gemeden als de pest. Dat wordt dan bijvoorbeeld “dyslexiebeleid” genoemd.

Ik denk dat wij onze vooruitgang maar aan een betrekkelijk klein deel van alle wetenschap te danken hebben. En de echte, vrije wetenschap moeten we koesteren, zoals bijvoorbeeld de Max-Planck-Gesellschaft dat doet. Maar laten we ons vooral niet in de maling nemen, door de politiek niet, door de wetenschap niet, en door niemand niet.

Rijbewijs verlengen? Hoezo?

Mijn rijbewijs moet worden verlengd. Ik heb pasfoto’s laten maken. Ik heb online een afspraak gemaakt in het Gemeentehuis. Ik ben een half uur naartoe gefietst heb er drie minuten gezeten, een handtekening gezet en de leges betaald. Volgende week is het klaar. Dan moet ik er weer naartoe (fietsen) om het op te halen. Over tien jaar moet dat weer. En dan is mijn rijbewijs nog maar vijf jaar geldig!

Mijn Duits rijbewijs uit 1971 is geldig tot 2033. Rijbewijzen uit de oude DDR eveneens. Sinds 2013 zijn nieuwe rijbewijzen in Duitsland nog maar 15 jaar geldig. In Duitsland vond men het een administratieve last om de geldigheidsduur van het rijbewijs te bekorten. Maar ja – de EU wil het zo.

Nu kun je zeggen dat een Nederlands rijbewijs ook een document is waarmee je je kunt identificeren. En dan moet de pasfoto natuurlijk nog een beetje lijken. Maar je moet toch ook een Identiteitskaart of paspoort hebben voor het buitenland. Waarom dan twee ID-kaarten naast elkaar?
En waarom kan het rijbewijs niet digitaal worden verlengd? Al die houders van rijbewijzen moeten om de tien jaar twee keer naar Gemeentehuizen lopen, fietsen of rijden! Wat een gedoe!
Wat is dit? Geldklopperij? Werkverschaffing? – Graag nog een keer over nadenken.

Immers: Je zwem- en schooldiploma’s hoef je ook niet om de zo veel jaar te verlengen. Of heb ik nu iemand op een idee gebracht?

Bidprentjes en rouwkaarten

Waarom blijf je gewoon betoverd kijken? Waarom wordt je er stil van? Magisch. Foto’s (met mobieltje genomen) van onze zondag-ochtend-wandeling.

Bermtoerisme

Nooit gedacht dat ik het zou doen. Langs de (snel)weg tafeltje en stoeltjes neerzetten, koelbox ernaast, picknicken en naar het verkeer kijken of na de TT in Assen de aftocht motoren zien langskomen is ook echt niet mijn ding. Maar nu wandelen en fietsen er tijdelijk niet in zit en we op de eigen tuin een beetje raken uitgekeken, is bermtoerisme een prima afwisseling – bermtoerisme 2.0 dan wel.
Het recept: Of je nou zin hebt om vanuit een bosrand over de bloeiende heide uit te kijken of langs een rivier te gaan zitten scheepjes tellen of wat dan ook, zoek op Google maps een passend gebied, zoom in en ga via streetview de boel verkennen. Dat scheelt een boel gezoek op de weg. Bepaal een afgelegen plekje en voor de zekerheid ook nog een uitwijklocatie, verstuur je plekje naar je navigatie, pak tafel, stoelen, picknick, boeken, verrekijker en fototoestel in de auto en ga op pad.
Laat even weten hoe het is bevallen.

Zonsondergang

Het is niet echt een zomer om over naar huis te schrijven. Maar ’s avonds dacht ik vaak: WOW. Wat een vuurwerk! En twee halo’s zitten er ook nog tussen. Allemaal gezien vanuit mijn werkkamer en gefotografeerd tussen twee bomen door.

Wat wel opvalt: wat schuift de zon elke dag toch al rap weer op richting Westen. Sinterklaas komt eraan. Met oranje Pieten?

Zwarte gaten

Bijna iedereen die je hoort, heeft deze zomer veel meer last van muggen dan anders. Ik ook. Daarom heb ik besloten dat spinnen tijdelijk maar mijn vrienden en bondgenoten moeten zijn. Het is eigenlijk net als in de politiek (als u begrijpt wat ik bedoel).

Maar het gaat nog dieper. Ik zag dat mijn pas geschoren haag wat zwarte gaten vertoonde waar spinnen in trechters van hun netten op prooi zaten te wachten. Dat deed me denken aan de zwarte gaten in het heelal die de materie in hun omgeving opslokken en door hun onvoorstelbare zwaartekracht deuken in het tijdruimte gewricht drukken.

En dan kijk je ineens heel anders naar spinnen en hun webben die op gravitatievelden lijken en waar uiteinden die heel ver van elkaar verwijderd zijn door geheimzinnige ragfijne draden met elkaar verbonden blijven.

Kijkers

Deze druilerige zomer was het helemaal raak. Eerst ontdekte ik een ransuil in een boom boven het fietspad op nog geen 100 m van ons huis. Die kreeg ik niet zo goed op de foto, maar ik zag hem er haast elke avond zitten. Soms was ik een tijd aan het zoeken terwijl die de hele tijd al vlakbij op een tak naar me te kijken zat. En dan was het de vraag: wie kijkt hier naar wie en wie kan de ander het langst in de ogen kijken? Een paar dagen later was een uil (een ransuil volgens mijn kleinzoon Tijn – en die kan het weten) prachtig on show waarvan ik in het donker een flitsfoto kon maken. Die ging later ook op de nok van ons dak zitten. Met de flits van mijn mobieltje kon ik alleen de ogen zichtbaar maken. En tenslotte kreeg ik drie jonge uilen (zullen de kleintjes van de ransuil zijn) voor de lens. Hier de foto’s om mee te genieten.

Chocoladepudding

3, 4, 16, 62 of 5, 7 21, 62 – vraag je niet af wat het gemeenschappelijke achter deze reeksen is: Zo lang ik me kan herinneren vind ik echte goede chocoladepudding lekker en bovenal fascinerend. En dat is nog steeds zo.

Het begint met het prachtige, vette, glimmende, dikke, taaie, gladde vel dat je uitnodigt om er voorzichtig bij de rand beginnend de lepel in te zetten. Maar voor ik dat doe, giet ik er eerst een klein scheutje ouderwetse condens melk (liefst uit blik vanwege de nostalgische smaak) overheen. Niet teveel! De melk moet het oppervlak maar net bedekken. Later kan er desgewenst meer bij. En dan voorzichtig een eerste hap nemen – bestaande uit pudding en vel – en op je tong weg laten smelten terwijl je het kuiltje dat in de pudding is ontstaan vol ziet lopen met koffiemelk. Je kijkt dan in de pudding die er onder zijn beschermde vel kwetsbaar bij ligt en in wiens interessant gestructureerde substantie zich elk moment een spontane barst kan voordoen. Voorzichtig lepelend speur ik dan naar eerste tekenen van zo’n barst en giet de ontstane kuil verder vol met koffiemelk (een barst bevorderende maatregel) . Als de barst te lang op zich laat wachten, prik ik met de lepel van opzij de bovenste laag pudding en vel een klein beetje door of breng boven in het vel een kleine kwetsuur aan al naar gelang ik zin heb.

Dan komt het moment waar ik vanzelf ophoud met eten en alleen nog maar gefascineerd kijk hoe de barst langzaam verder uitscheurt en de koffiemelk haar weg zoekt naar de bodem van de kloof die zich dan in steeds sneller tempo verdiept en zicht geeft op de grillige geologie van de pudding die door de koffiemelk wordt geaccentueerd – een moment van bezinning, een openbaring die sprakeloos maakt. Dit is het. Ik probeer het te beschrijven, maar je kunt het beter zelf ervaren en nagaan wat het in jou naar boven brengt.

Hieronder een afbeelding van een volledig ontwikkelde kloof in een geheel gescheurde pudding met een gekanteld rechter deel. Weergaloos!

Pudding