Auteursarchief: Helmut

Experiment “afmelden”

Keer op keer heb ik post uit de brievenbus gehaald de inhoud van het kunststoffen hoesje ontdaan, het hoesje bij het plastic afval gegooid en de ongevraagde zending (vriendenloterij, postcodekanjers, bank- en giroloterij en al die andere meuk) aan de stapel oud papier toegevoegd. Nu heb ik mij voor al dit soort post afgemeld bij www.postfilter.nl
Bij www.bel-me-niet.nl had ik me jaren geleden al geregistreerd en in de loop der tijd steeds meer partijen geblokkeerd.
App-notificaties en nieuwsbrieven heb ik nu ook onder de loep genomen en drastisch beperkt tot wat ik als wenselijk tot noodzakelijk beschouw.
Bij Facebook moest ik de laatste tijd steeds langer scrollen om iets tegen te komen wat ik van enige waarde vond. Te talrijk werden de suggesties om mensen als vriend toe te voegen die ik van geen meter kende en te vreemd het aanbod aan geweldigs waar ik mogelijk op zat te wachten. Eerst had ik mijn account een tijdlang gedeactiveerd. En nu is die al enige tijd verwijderd.
In plaats van gmail gebruik ik nu steeds vaker protonmail. WhatsApp moet plaats maken voor Telegram en Signal. De reclame die Rusland voor Telegram heeft gemaakt door Telegram te willen verbieden vond ik te overtuigend!
Twitter houd ik er nog in. Via Twitter krijg je nog het best contact als je vragen hebt aan de belastingdienst. Maar voor het overige moet het vogeltje maar zijn snavel houden.

En nu loop ik soms onrustig heen en weer omdat er niets in de brievenbus ligt en omdat mijn telefoon al uren gepiept noch getrild heeft. Maar steeds vaker laat ik mijn telefoon ook liggen als ik even naar buiten ga, in de tuin werk, of even een boodschapje doe. Het is wennen. En dat wennen is “best wel” interessant.

Jaren geleden had een oude studievriend die ergens aan het einde van de wereld woont en werkt al voorgesteld om niet meer te mailen maar terug te keren naar ons oude briefcontact. En dat houden we nog steeds vol (met af en toe een mailtje tussendoor).

En mijn vrienden nu? Die maken kans dat binnenkort een keer de (vaste) telefoon gaat en dat ik aan de lijn hang. Misschien is dat schrikken. Maar misschien is dat ook onverwachts prettig. Dat heb je met experimenten.

P.S.: En dan moet ik er weer aan denken dat ik nog geen anti-colportage-sticker heb!

€ 0,70 voor de neuroloog

Maandag heeft een neuroloog bij mijn moeder in het verpleeghuis visite gedaan en nieuwe medicatie voorgeschreven. De apotheek kon de medicatie echter niet uitleveren omdat ze nog niet over het recept beschikten. Dat recept wou de neuroloog volgens de apotheek echter pas naar de apotheek sturen als ik hem in het bezit had gesteld van een envelop met postzegel erop. Het recept naar de apotheek faxen kon volgens de praktijk van de neuroloog niet.

Dat schiet lekker op als je vanuit NL voor je hoogbejaarde moeder in D moet zorgen.

Ik heb toen de praktijk van de huisarts gebeld en gevraagd of zij er een mouw aan konden passen zodat mijn moeder de medicatie ’s avonds nog kon krijgen (wat ook de bedoeling was). En op een of andere manier is het goed gekomen en ben ik er ook achter gekomen dat je desnoods via duistere wegen aan de medicatie kunt komen die je nodig hebt. (Not macht erfinderisch!)

Toch kon ik het verhaal niet goed geloven. Dus heb ik vanmorgen met de praktijk van de neuroloog gebeld. En na de inleidende woorden ontspon zich ongeveer het volgende gesprek:

H: Stimmt es, dass ich Ihnen frankierte Umschläge schicken muss, bevor Sie der Apotheke Rezepte zuschicken?
P: Ja. Es kommt sonst oft vor, dass Patienten versterben und dass wir dann mit den Kosten sitzen bleiben.
H: Die Apotheke hat gesagt, dass Sie Rezepte auch nicht faxen….
P: Die Rezepte haben ein besonderes Format und der Fax frisst die auf. Ich habe der Apotheke dieses Mal aber das Rezept doch noch faxen können.
H: Wie machen wir das jetzt bei der nächsten Visite? Soll ich Ihrer Praxis  schonmal € 5 oder € 10 überweisen, so dass Sie Rezepte verschicken können?
P: Ihre Mutter hat doch im Heim ein Taschengeld. Vielleicht kann davon das Porto hinterlegt werden.
H: Wie hoch sind die Portokosten eigentlich?
P: Ein Brief kostet € 0,70.
H: Und der Umschlag?
P: Den spenden wir.
H: Wenn ich jetzt also € 0,70 auf den Nachttisch meiner Mutter lege mit dem Vermerk: „Für Dr. X“, dann geht nächstes Mal alles in Ordnung?
P: Ja, das wäre gut.
H: Wo das mit dem Fax nicht funktioniert, haben Sie denn keine E-Mail?
P: Nein, E-Mail haben wir nicht.
H: Ist Dr. X vielleicht ein schon ein Herr im vorgeschrittenen Alter?
P: Nein, eigentlich nicht. Das ist nun einmal so.

De nota van de neuroloog moet nog komen. Zal ik hem er alvast een gefrankeerde envelop voor sturen?

 

 

Dikke benen

Midden in de nacht van zaterdag op zondag valt mijn moeder (93) in de woonkamer en breekt haar heup. Om 8:00 uur heeft zij al alle onderzoeken gehad en staat zij ingepland voor heupvervanging. ‘s avonds ligt zij met een nieuwe heup op de IC (in verband met haar zwakke gesteldheid en enkele complicaties). Twee dagen later ligt zij voor postoperatieve behandeling op de verpleegafdeling.

“Dat kan alleen maar in Duitsland” was de reactie van velen die dit verhaal hoorden. Een operatie op zondag achtte men in Nederland uitgesloten. Een wachtlijst voor een heupoperatie achtte men waarschijnlijker. Mogelijk klopt dat. In Duitsland kent men ook nog het verschil tussen Kassenpatienten (ziekenfonds) en Privatpatienten (particulier verzekerden). Mijn moeder behoort tot de geprivilegieerde groep.

Op afdeling werd zij liefdevol en begripvol verzorgd en met permanente infusen tegen uitdroging beschermd. De uitstekende koffie konden bezoekers uit een automaat op de afdeling tappen. Hemels!

Toen kwam een telefoontje van de verpleging: “Heeft uw moeder altijd al zoveel vocht in haar benen vastgehouden?” Ik reageerde verbaasd omdat ik mijn moeder alleen met dunne benen en enkels ken. Wat was het geval? Mijn moeder had ineens benen als kachelpijpen die op ploffen stonden en het vocht liep door de huid naar buiten. Daarmee was waarschijnlijk proefondervindelijk aangetoond dat je een oud en zwak mens met een zwak hart en een zwakke nieren niet zo maar onbeperkt vocht kunt toedienen.

Bij mijn volgende bezoek vroeg de verpleegster of ik ervan op de hoogte was dat mijn moeder een flinke wond aan haar been had. Nee, dat wist ik ook niet, maar ik kon me gemakkelijk voorstellen dat de rek er op een gegeven moment wel uit is. Ik kon de wond niet zien, want de benen waren dik ingezwachteld: het vocht moest er natuurlijk weer uit. En juist bij het zwachtelen kan het vocht gemakkelijk in een blaar gedrukt worden. En blaren kunnen knappen. En bij oude mensen met extreem dunne huid knappen blaren nog het snelst.

Ondanks alles kon mijn moeder na drie weken conform protocol naar een revalidatieafdeling verhuizen om weer te leren lopen. Daar voelde zij (ondanks flinke pijnstillers) op een dag dat ik bij haar op bezoek was ineens hevige steken in haar scheenbeen die steeds erger werden. Een klein drankje tegen de pijn hielp niet. En ook een paar pillen (die moeten even inwerken, mevrouw!) hielpen niet. Toen mijn moeder het uitkermde kwam de “Chefarzt” kijken en zwachtelde haar been af. Op het scheenbeen was een flinke rode streep van de voet tot aan de knie te zien. Na intercollegiaal overleg werd een botvliesirritatie verondersteld. Oorzaak: te strak zwachtelen over de dunne huid. Daarmee was waarschijnlijk proefondervindelijk aangetoond dat een polsterlaagje in dit soort gevallen toch van wezenlijk belang is. Overigens had een weekendarts de toediening van de flinke pijnstillers tot verrassing van de “Chefarzt” al stop gezet zonder te vermelden waarom. Een geluk bij een ongeluk, dacht ik zo.

Desondanks verliep de revalidatie waarvoor ik verder alleen goede woorden heb volgens protocol en werd mijn moeder ontslagen. De nazorg omvatte ook een recept voor een steunpanty. Al in het ziekenhuis was een dame geweest die de maten had genomen, maar thuis moesten nog enkele nametingen en aanvullende metingen plaatsvinden. Ik begon te twijfelen en vroeg aan de thuiszorg en de huisarts wie het aan zou durven om mijn moeder een steunpanty aan en uit te trekken? Uit de geschokte reacties kon ik opmaken dat niemand dat zonder gevaar voor grotere verwondingen en bloedvergieten mogelijk achtte. De productie en levering van de voorgeschreven kostelijke steunpanty die de patiënt na aanmeting geacht wordt betalingsplichtig besteld te hebben, kon ik met moeite nog op het allerlaatste moment tegenhouden.

Mijn moeder is nu weer thuis. Nog één heup te gaan.

Baltische totempalen

De Litouwers kleden het landschap graag aan met een soort totempalen met kunstig en vaak een beetje grimmig houtsnijwerk. Kruisbeelden zie je overal en er is zelfs een heuvel met een giga grote – zeg maar mega –  verzameling ervan, die is ontstaan uit een beetje een uit de hand gelopen protest tegen de Sovjet overheersing. Allemaal heel begrijpelijk, serieus, triest, absurd en vermakelijk tegelijk. Litouwen blinkt uit in absurde verzamelingen en musea. Je weet soms niet wat je ziet. Hier een kleine greep uit wat we er tegenkwamen in de categorie kruisbeelden, totempalen en ander leuk houtsnijwerk…..

Baltische Luchten

Had ik nou een writers block? Laten we het erop houden dat ik met andere dingen bezig was. Maar na de reis langs de Oostzee, door Polen en het Balticum wordt het hoog tijd voor een blog om mijn belangrijkste indrukken te delen. Om te beginnen een fotoblog met als thema “water en lucht”. Licht hoort er vanzelf bij, want anders zie je niks. En sorry, maar bij mij is het zo dat als ik op vakantie ben en met mijn camera rondloop, dat ik dan heel anders kijk dan thuis. En dan zie ik ineens luchten die ik mogelijk net zo goed vanaf de brug bij Arnhem kan zien, in de uiterwaarden, de Biesbosch of de Blauwe kamer, maar misschien net ook niet. Misschien is de lichtval toch net iets anders als je noordelijker bent of geven de stenen onder water er toch net een ander tintje aan. Oordeel zelf maar. Ik was in ieder geval gefascineerd en heb mijn ogen uitgekeken en kon er geen genoeg van krijgen. Dit is een hele kleine selectie … 😉

Voor de wetenschap

Het is bijna ongelooflijk hoe zeer ons leven sinds de jaren tachtig door allemaal vindingen van knappe koppen is veranderd. “Fascinerend” is nog te zwak uitgedrukt. Maar nu denken veel mensen dat ze om de wetenschap te redden de straat op moeten omdat de Amerikaanse president met “alternative facts” goochelt en de opwarming van de aarde door menselijk toedoen doodleuk ontkent.

Het is natuurlijk nieuw dat een Amerikaanse president dat doet maar laten we wel wezen: we hoeven toch alsjeblieft niet alle wetenschap serieus te nemen. In Nederland roepen wetenschappers nu dringend op om de CO2 uitstoot te reduceren. Over de kolencentrales is men het eens maar als het om de afbouw van de bio-industrie gaat dan denkt de Universiteit Leiden daar bijvoorbeeld heel anders over dan de Landbouwuniversiteit Wageningen. En misschien hebben ze in Wageningen nog gelijk ook omdat varkens wel veel gas produceren maar zelden aardbevingen veroorzaken?

Uit het ene onderzoek blijkt dat het eten van boter, het drinken van koffie en rode wijn heel goed is voor de mens en uit het andere onderzoek blijkt dan later weer het tegenovergestelde. Het is dan ook altijd goed om te achterhalen welk bedrijf het onderzoek in opdracht heeft gegeven (follow the money!).

Bepaalde onderzoeksresultaten kunnen ook politiek onwenselijk zijn. Dan is het zaak om bijtijds te voorkomen dat deze überhaupt zichtbaar worden. Ons eigen Ministerie van Onderwijs, Cultuur en (jawel) Wetenschap doet dit zelfs. Onderzoek wordt stelselmatig en selectief gemanipuleerd en transparantie wordt daarbij uiteraard gemeden als de pest. Dat wordt dan bijvoorbeeld “dyslexiebeleid” genoemd.

Ik denk dat wij onze vooruitgang maar aan een betrekkelijk klein deel van alle wetenschap te danken hebben. En de echte, vrije wetenschap moeten we koesteren, zoals bijvoorbeeld de Max-Planck-Gesellschaft dat doet. Maar laten we ons vooral niet in de maling nemen, door de politiek niet, door de wetenschap niet, en door niemand niet.

Rijbewijs verlengen? Hoezo?

Mijn rijbewijs moet worden verlengd. Ik heb pasfoto’s laten maken. Ik heb online een afspraak gemaakt in het Gemeentehuis. Ik ben een half uur naartoe gefietst heb er drie minuten gezeten, een handtekening gezet en de leges betaald. Volgende week is het klaar. Dan moet ik er weer naartoe (fietsen) om het op te halen. Over tien jaar moet dat weer. En dan is mijn rijbewijs nog maar vijf jaar geldig!

Mijn Duits rijbewijs uit 1971 is geldig tot 2033. Rijbewijzen uit de oude DDR eveneens. Sinds 2013 zijn nieuwe rijbewijzen in Duitsland nog maar 15 jaar geldig. In Duitsland vond men het een administratieve last om de geldigheidsduur van het rijbewijs te bekorten. Maar ja – de EU wil het zo.

Nu kun je zeggen dat een Nederlands rijbewijs ook een document is waarmee je je kunt identificeren. En dan moet de pasfoto natuurlijk nog een beetje lijken. Maar je moet toch ook een Identiteitskaart of paspoort hebben voor het buitenland. Waarom dan twee ID-kaarten naast elkaar?
En waarom kan het rijbewijs niet digitaal worden verlengd? Al die houders van rijbewijzen moeten om de tien jaar twee keer naar Gemeentehuizen lopen, fietsen of rijden! Wat een gedoe!
Wat is dit? Geldklopperij? Werkverschaffing? – Graag nog een keer over nadenken.

Immers: Je zwem- en schooldiploma’s hoef je ook niet om de zo veel jaar te verlengen. Of heb ik nu iemand op een idee gebracht?

Bidprentjes en rouwkaarten

Waarom blijf je gewoon betoverd kijken? Waarom wordt je er stil van? Magisch. Foto’s (met mobieltje genomen) van onze zondag-ochtend-wandeling.

Bermtoerisme

Nooit gedacht dat ik het zou doen. Langs de (snel)weg tafeltje en stoeltjes neerzetten, koelbox ernaast, picknicken en naar het verkeer kijken of na de TT in Assen de aftocht motoren zien langskomen is ook echt niet mijn ding. Maar nu wandelen en fietsen er tijdelijk niet in zit en we op de eigen tuin een beetje raken uitgekeken, is bermtoerisme een prima afwisseling – bermtoerisme 2.0 dan wel.
Het recept: Of je nou zin hebt om vanuit een bosrand over de bloeiende heide uit te kijken of langs een rivier te gaan zitten scheepjes tellen of wat dan ook, zoek op Google maps een passend gebied, zoom in en ga via streetview de boel verkennen. Dat scheelt een boel gezoek op de weg. Bepaal een afgelegen plekje en voor de zekerheid ook nog een uitwijklocatie, verstuur je plekje naar je navigatie, pak tafel, stoelen, picknick, boeken, verrekijker en fototoestel in de auto en ga op pad.
Laat even weten hoe het is bevallen.

Zonsondergang

Het is niet echt een zomer om over naar huis te schrijven. Maar ’s avonds dacht ik vaak: WOW. Wat een vuurwerk! En twee halo’s zitten er ook nog tussen. Allemaal gezien vanuit mijn werkkamer en gefotografeerd tussen twee bomen door.

Wat wel opvalt: wat schuift de zon elke dag toch al rap weer op richting Westen. Sinterklaas komt eraan. Met oranje Pieten?