Maandelijks archief: februari 2015

Vrij zicht

In de Volkskrant van zaterdag heeft Martin Sommer het energieakkoord voor dood verklaard. De belangrijkste reden hiervoor ziet hij in de lage prijs voor energie. Het energieakkoord is gebouwd op de aanname dat energie steeds duurder zou worden. Daar ziet het voorlopig echter niet naar uit. Het loont dus volstrekt niet meer om windmolens op zee neer te zetten. Echt niet?

Op tenminste één ander terrein laten wij ons niet zo gauw van de wijs brengen. Dat is als het gaat om zeeweringen en rivierdijken. Hier is geïnvesteerd en wordt geïnvesteerd – ook als de actuele waterstand ontzettend meevalt. En dat vinden we helemaal niet dom, in tegendeel: hier zijn we trots op. Hierin zijn we gidsland.

Energiebeleid leent zich evenmin voor het type marktdenken dat in onze cultuur de laatste 25 jaar helaas opgang heeft gedaan. Soms gaat het erom dat ook onze kinderen en kleinkinderen nog een gezond, veilig en vrij leven kunnen leiden. In dat beeld past geen al te grote afhankelijkheid van fossiele energiebronnen, kernenergie en bepaalde “goedkope” energieleveranciers.

Een deugdelijk energiebeleid kost wat. En laten we dan blij zijn dat energie nu even wat minder duur is. Wat we daardoor overhouden, kunnen we mooi investeren in een infrastructuur en nieuwe kennis waar misschien pas onze achterkleinkinderen echt profijt van hebben.

En uiteraard moeten we ondertussen opletten dat middelen niet worden verspild door bijvoorbeeld subsidie te verstrekken voor het afbreken van bestaande nog goed werkende windturbines.

P.S.: In de gemeente Lingewaard – waar ik woon – heeft een meerderheid in de Gemeenteraad tegen de komst van een windpark gestemd. Men wilde geen windturbines in de groene ruimte. Waar anders?

Moderne reuzen

Als je twee dagen in de mist door het winterse Sauerland hebt gelopen, dan kan het gebeuren dat je op de derde dag – als de wolken beginnen te breken – ineens een moderne reus ontwaart. Een indrukwekkende verschijning die je eigenlijk in dit soort omgeving niet wilt zien. Of je in plaats daarvan liever de legendarische reus “Rübezahl” zou willen ontmoeten, is ook maar de vraag. Hoe dan ook: als deze moderne reuzen hoog boven je hoofd opdoemen in de wolken, hun schaduw over het landschap en in de mist werpen en hun woe-woe-woe-geluid maken, ben je onwillekeurig onder de indruk. En wie “Energiewende” zegt, zal met dit soort reuzen vriendjes moeten worden.
Het wild trekt zich er kennelijk niets van aan getuige de sporen in de sneeuw.